Farsi Medical Blogs

دیروز رو به نام وبلاگ فارسی نامگذاری کردن، بخاطر اولین پستی که به فارسی در دنیای وبلاگ نوشته شد. دوست دارم از سیر تحولی دنیای مجازی از اونچه که حدود 14-15 سال قبل بگم اما اینو میذارم برای یه وقت دیگه. بجاش به این بهونه وبلاگ فارسی پزشکی رو یه بررسی مختصری  می کنم:

وبلاگ های حیطه سلامت و پزشکی رو میشه دسته بندی های مختلفی براش انجام داد

1- وبلاگ های تبلیغ کننده محصولات پزشکی و بهداشتی: اکثر صاحبان این وبلاگ ها نه پزشکند نه در این زمینه کمترین اطلاعاتی رو دارند و فقط تبلیغ کننده محصولات و لینک دهنده به سایت های فروش هستند

2- وبلاگ های آموزشی پزشکی - بهداشتی:  نویسندگان این حیطه شامل کارشناس های مرتبط با علوم تجربی، افرادی که در حیطه طب جایگزین فعالیت دارند(هومیوپاتی، طب سوزنی، طب سنتی) و پزشکان و متخصصین این حیطه.

3- وبلاگ های شخصی: اغلب روزمره نویسی های دانشجویان پزشکی و پزشکان که می تونه با چاشنی شعر و موسیقی و فیلم و ... باشه.

وبلاگ های تبلیغاتی در اکثر موارد جنبه علمی نداره و کم پیدا میشه که لااقل عالمان این حیطه اون ها رو بگردونند.

وبلاگ های آموزشی بسته به نویسنده اون ها اعتبارش متفاوته. از کم اعتبار تا کاملا معتبر. به هرحال شنونده/خواننده باید عاقل باشه! دراین زمینه ویلاگ یا سایت های خیلی خوبی هم یافت میشه.

اما دنیایی که اکثر دانشجوها و پزشکان توش فعالیت دارند دنیای  روزمره نویسی هست. این دنیا تولید علم نداره! بیشترین کارکردش سرگرمی و برقراری روابط اجتماعی با کسانی هست که زمینه مشترکشون، رشته تحصیلیشونه. میخوام نیات نویسندگان این حیطه رو از دید خودم تقسیم ایجور بندی کنم:

یافتن دوست مجازی

یافتن دوست حقیقی

یافتن همراه زندگی(!)

بخواهیم یا نخواهیم وبلاگ نویسی دوستان مجازیی رو برای آدم دست و پا می کنه. بعضی از افراد فقط هدفشون همینه و نمیخوان دنیای حقیقی و مجازیشون قاطی بشه. وبلاگ وسیله ای صرفا برای اغنای روحی این افراده.

پل زدن از دنیای مجازی به حقیقی در خیلی از موارد دنیای بلاگی اتفاق میفته. هم خود میزبانان اصلی وبلاگ جلساتی رو میگذارند(مثل امروز عصر که پرشین بلاگ برای روز وبلاگ گذاشته) و هم اینکه نویسنده ها خودشون به صورت فردی یا گروهی اقدام به دیدار در دنیای حقیقی می کنند.

یافتن همراه زندگی: شاید کمترین کارکرد وبلاگ این باشه ولی اتفاقیه که به وقوع میپیونده.

دنیای مجازی هم خوبی و هم بدی های داره. خوبیش اینه که قسمتی از توانائی های بالقوه به بالفعل تبدیل میشه و این دوگوله یه تکون هایی میخوره! هنر نوشتن، جذب مخاطب، دوستیابی، زدون خجالت ها وترس های اجتماعی .... از کارکردهای خوب این فضا هست. اما بدی هاش: هویت نامشخص افرادی که کج رفتاری دارند، مثل توهین و تهدید-که بسیار شایعه مخصوصا اگه محبوبیت بالا بره-، پنهان کردن چهره اصلی زیر چهره وبی و سوءاستفاده های مختلف. خوشبختانه بدی های وبلاگ خیلی شایع نیست.

در مورد یافتن همراه زندگی وبلاگ هایی بودند که صرفا به همین جهت ایجاد شدند و وقتی هم که به مقصود رسیدند تعطیل کردند رفتند! متاسفانه اکثر این افراد از هم جنسان من (مرد!) هستند و معمولا برخورد خیلی خوبی هم با بقیه عناصر ذکور ندارد. عقیده من در این زمینه اینه که نوشتن یک خوبیی که داره اینه که آدم رو با افکار نویسنده آشنا میکنه. گرچه مهمترین فاکتور در زندگی ظاهر طرف مقابل هست اما مهمترین وسیله برای تداوم اون، افکار طرفین هست. البته معمولا رابطه معکوسی بین قدرت نوشتن و ظواهر وجود داره! کم پیش میاد این دو همپای هم باشند.

این دنیای مجازی برای من دوستی های بسیار خوبی رو فراهم کرده که من از آشنایی با اون ها بسیار بهره مند شدم. گرچه نقطه مقابلش هم بوده، به طوریکه در همین فضا، یا آقایون جوابی به من ندادند یا بسیار بد جواب دادند. این افراد همونایی هستند که دنیای وبی رو برای صرفا مقاصد جن سی/عاطفی شون تعریف کردند. بالطبع پاسخ یک من به ایشان، به دو نخواهد رسید. البته هرفردی مختاره زندگی رو هرجور که دلشون بخواد رقم بزنه و هیچ اجباری برای دوستی با همه نیست. این فضا هم مثل فضای حقیقی توش صداقت، شرف، همکاری، دوستی، ریا، رذالت، بی حرمتی، فخرفروشی و .... خلاصه همه چی هست. انتظارمون رو باید با واقعیت تطابق بدیم.

 پسا نوشت:

چون سوال شد، جواب میدم: دلیلی که در این فضای جدید نوشتن رو شروع کردم، تعامل با هم رشته ای ها و بودن در فضایی که بوی فضای آکادمیک رو میده هست؛ همچنین پیداکردن دوستان خوب در مقاطع مختلف چه از نوع مجازی و چه حقیقیش. من چند دوستی از طریق نت پیدا کردم که از دوستان نزدیک دنیای حقیقیم هم بهتر و ارزشمندتر هستند. ادعایی بر مفید بودن و کمک به دیگران ندارم اما معمولا اونچه ازم برمیاد انجامش میدم.  امیدوارم این فضا امکان یافتن دوستان خوب رو برام روز به روز بیشتر کنه

/ 8 نظر / 8 بازدید
نوشین

وبلاگ خوبی دارین..زیبا مینویسین دکتر..موفق باشین

زهرا

سلام.خداییش میگم شما به کدوم هدف دارید وبلاگ نویسی می کنید؟[چشمک](شوخی کردم) من دنیای مجازی رو دوست دارم چون بهم امکان ایجاد رابطه ای ماورای جنسیت خودم و طرف مقابلم را داده.البته ادمهای بد دهن و بی ادب هم هستند کسانی که فکر می کنند اگر کسی چهره کریهشون رو نمی بینه میتونند هر انچه به ذهنشون میرسه بنویسند.ولی خوبیهاش بیش از بدیهاشه.

مهسا

سلام دکتر ...به نظر من خوبیاش از بدیاش بیشتره..[لبخند]

طبیبک

متن کاملی بود[لبخند] من قبلا یه وبلاگ دیگه داشتم که کلا موضوعش با این یکی خیلی متفاوت بود و همچنین دوستانی که به وسیله اون وبلاگ پیدا کرده بودم با شخصیت من زیاد جور در نمیو مدن. این یکی وبلاگو صرفا برای این ساختم که با دانشجوهای سال بالایی آشنا بشم ... و یه جورایی تصویر آینده این رشته رو برای خودم محسوس تر کنم...چون میترسم یه جاهایی کاملا بخوره تو ذوقم.[گل]

هدی

به نظر من وبلاگ با هر موضوعی بهتره تو همین دنیای مجازی محدود باشه، رابطه های شکل گرفته از وبلاگ اصلا ثبات ندارن[نگران]

doki joon

oon tike ham rahe zendegio khoob umadin! yani adami b in oskoli ham peida mishe/ manam ye doost majazimo too donyaye haghigi didam o koli baham doos shodim albate joftemoon khanomim! rasti add shodina

فیزیوپات

من وبلاگ های شخصی رو بیشتر دوست دارم ولی خوب برای به دست آوردن یه سری اطلاعات علمی وبلاگ های علمی خیلی کمک کننده است. به نظر من دوست های مجازی وقتی مجازی باشن بهتره چون معمولا آدم ها تو دنیای مجازی یه جورین تو دنیای واقعی یه جور دیگه

دکتر پرتقالی

یه جور هم حسی به آدم میده نوشتن و خوندن وبلاگا، انگار داری از خود آدمها می پرسی و می بینی